Sokaklarda yürümek istiyorum. Sokakları duymalıyım. Evlerde duramam.

"Hep evlerde duralım istiyorsun sen! Bırak beni!"

Koskoca bir hapishaneye benzeyen bu şehir, her şeye rağmen, sonunun nereye vardığını bilmediğim binlerce sokakla dolu. Hala yürümediğim sokaklarla. Oysa sen, hep evlerde duralım istiyorsun. Bir evden diğerine. Yola çıkma fikrinden seni bu kadar ürküten ne?

Sokaklara düşelim istiyorum ben. Bilmediğim sokaklarda, daha önce hiç görmediğim bir çocuğun başını okşamak istiyorum. O çocukla birlikte yalnız geçirdiğim günlerin, doğuramayacağım çocuklarımın yasını tutmak istiyorum. İnsanları görmek istiyorum. Hem büyük bir içtenlikle sevdiğim hem köşe bucak kaçtığım tüm o insanları. Yaşamak istiyorum, senin aksine. Duymuyor musun?

Bırak beni.

Şimdi başka bir şehir aklımda. Yorulmadan sokaklarını yürüdüğüm başka bir şehir. İlk gençliğim, ilk aşklarım, ilk sevinçlerim, ilk özlemlerim, ilk göz yaşlarım.

Dönmek istiyorum, yarım bıraktığım yollarına o şehrin. Bende bıraktığı yaraları kapatamam belki, hatta yeni yaralarım açılır ama dönmek istiyorum. O şehrin sokaklarında düşe kalka ilerlemek istiyorum.

Bu kocaman şehirde gidecek yerim yok artık.

Sığınacak kimsem.

Aşkım yok.

Sevincim.

Sen.

Yoksunuz.