Bazen her şeyin, tüm olan bitenin üzerini birden çizmek gerek. Bunu yapabilmeye cesaret etmek. Aksi halde insan, ikiliklerin, belirsizliklerin, kalp yorgunluklarının, boş umutların arasında debelenip duruyor. Her şeyi elinin tersiyle bir kenara itebilmeli, "istemiyorum, devam etmeyeceğim" diyebilmeli insan. Yüreği ne kadar sancısa da, içi acısa da yapabilmeli bunu. Kaldı ki yürek ağrısı, insanı ömrün herhangi bir köşesinde yeniden bekleyen, bir gün birden karşısına çıkabilecek türden bir ağrı. Geçmiyor, gitmiyor. Ona engel olmak ne mümkün?
Yine de zorlamamak, yormamak, suyu akışına bırakmak en iyisi. Değil mi?
Bunca yoldan, bunca yıldan sonra başka türlü bir hayata, başka bir türlü bir yaşama mecalin mi var zaten artık?
"La più grande lezione che ho imparato quest'anno è che non bisogna forzare nulla: conversazioni, amicizie, relazioni, attenzioni, amore. Non vale la pena lottare per cose che vanno forzate, perché tutto quello che deve accadere accadrà."
*(Bu sene öğrendiğim en büyük ders hiçbir şeyi zorlamamak gerektiği oldu: konuşmaları, arkadaşlıkları, ilişkileri, ilgiyi, aşkı. Zorlamayla gerçekleşecek şeyler için savaşmaya değmez. Çünkü nihayetinde sadece olması gereken olur.)