Şu cümleyi içimden binlerce kere tekrarlıyorum: "I don't care at all." İçimden ama. Keşke bunu birilerinin yüzüne bağırması da içinden tekrarlaması kadar kolay olsaydı. İçine düştüğüm onlarca zorluktan sıyrılması da bu kadar kolay olsaydı. Ama değil.
Kadınların hayatları incecik bir ilmekle birbirine bağlanmış iki ip gibi. Nerede başladığı, nasıl birleştiği bir muamma bu iplerin. Kopması da olası üstelik. Kopmaması için hayata sıkı tutunmak şart. Çok sıkı tutunmak şart.
Ama ben şimdi nereye, nasıl tutunacağımı bilmiyorum. Kimseye acıma diyor bir dost. Kimseye acıma. Kendine acı. Kurtul, gitsin.
İyi, ama nasıl?